…al menos desde la Agrupación Comarcal de Santiago de Compostela (en el PSdeG a día de hoy no hay Agrupaciones Provinciales), aunque Fátima Ramírez me confirma que también llegará desde Córdoba. En nuestro caso, la hemos aprobado en el Congreso extraordinario previo al Federal, por lo que, entre unos y otros, la “Enmienda Facebook” estará en la Memoria de Enmiendas a la Ponencia Marco que se discutirá directamente en el 37 Congreso del PSOE, con la coletilla que se envió desde mi Agrupación local.

Pero lo que me ha hecho una especial ilusión es comprobar cómo tres de los delegados al Congreso comarcal éramos tres bloggers, éramos el 10% del total, hasta ahora no nos conocíamos en persona, pero nos leemos y comentamos habitualmente, y en alguna ocasión hasta muy controvertidamente. En la foto que acompaña este parrafo aparecemos Fidel Martín, un servidor y Luis Valcarce. Además, pude conversar con Jano Leis, nuestro candidato a Alcalde de Teo y padre de uno de los fundadores de la asociación Las Ideas cuando ésta era de ámbito regional de Madrid.

Espero poder dar noticias próximamente sobre la ¿”Composfera“?.

“Galiza” non existe. En galego dise “Galicia”, o cal ademais ten máis lóxica se do romano “Gallaecia” provén. E comeza a desvirtuarse unha das ferramentas de propaganda totalitaria do nacionalismo centrífugo galego, a máis simbólica delas, cal é a manipulación da linguaxe. Non o digo eu, senón a Real Academia Galega.

A denominación oficial desta Comunidade autónoma de sempre foi “Galicia”, pois é esta a que se lle atribúe no noso Estatuto de Autonomía, que é ao que lle corresponde conforme o noso ordenamento xurídico. Como queira que devandito ordenamento afunde as raíces da súa lexitimación na Constitución, o nacionalismo centrífugo galego (digo centrífugo porque, habendo PP galego tamén hai un nacionalismo centrípeto en Galicia, o que lle nega a condición de nación e exalta a España), que como outros tamén se reserva, negando a maior directamente desvincúlase do noso nome colectivo e furgando na nosa Historia atopou outro para personificar a paradisíaca Arcadia que será a provincia portuguesa de Galiza, seguro que para entón coa transición culminada e xa, meténdonola dobrada, substituíndo a Z por unha C cedilla.

Por iso, eses revisionistas (a todos os totalitarios dálles por manipular o pasado para fabricar nel fontes de lexitimación que non atopan no presente nin no sentido común) intentaron nos últimos anos -que este artificioso chuzo realmente era novo- crear unha “Galiza” no mesmo espazo e tempo en que existe Galicia. Unha ficción paralela na que ter o respaldo social que no mundo real négaselles… e en penúltima instancia, un Estado dentro do Estado co que dividirnos aos galegos entre os “puros” e os de mentira. Porque “Galiza” era unha forma de escribir e dicir, pero tamén entrañaba un fondo, unha idea de país, que diso vai o conceptualismo. Un dos axiomas da propaganda nazi atribuído ao propio Goebbels é aquel por o que “unha mentira repetida mil veces acaba tomando forma de realidade”, e iso é o que pretendeu o nacionalismo centrífugo de aquí intentando normalizar o palabro “Galiza”.

A Real Academia Galega da lingua, por fin, resolveu a polémica, recluíndoo aos termos acientíficos nos que realmente se move. No seu Pleno de 29 de marzo, do que só agora se tivo coñecemento, di que a denominación non é só xuridicamente “Galicia”, senón tamén normativamente. Isto hai que deixalo claro porque hai algún medio que, para salvar os trastes e así soster a mentira, limitan o Acordo ao ámbito institucional, cando a verdade é que, habendo apelado á normativa da lingua galega, refírese tanto ao seu alcance oficial como ao social: esta terra ten o mesmo nomee que esta Comunidade autónoma.

Este é o acordo:

a) Galicia e Galiza son formas históricas lexítimas galegas no sentido filolóxico. As dúas circularon na época medieval, pero só Galicia mantivo un uso ininterrompido ao longo da historia na lingua oral.

b) A denominación oficial do País normativa e xuridicamente lexítima é Galicia.

“Só Galicia mantivo un uso ininterrumpido ao longo da historia”

Non faltaron quen, como non lles gusta o Acordo, directamente pasaron a cuestionar a propia lexitimidade da Real Academia Galega (todos os nacionalistas centrífugos galegos teñen o curso CCC de Filoloxía da Señorita Pepis, que aquí máis que criticar calquera dá leccións maxistrais aos académicos) …ocultando que se esta pronunciouse tan unívocamente como o fai é porque foi requirido para iso pola Consellería do Goberno galego máis competente na materia, a ¿“ConsellAría”? de Cultura, precisamente xestionada polo BNG. E, como conclúe Touriño,

Concretamente, a Lei de Normalización Lingüística, aprobada en 1983 por unanimidade de todos os grupos, na súa disposición adicional establece: “Nas cuestións relativas á normativa, actualización e uso correcto da lingua galega, estimarase como criterio de autoridade o establecido pola Real Academia Galega”

Esta nación chamase Galicia.

É tempo de sorteos especiais de todo tipo de loterías, a de San Xoan xa se canta nos medios de comunicación; e aínda que non pasou o verán, en nada lembraremos ao calvo do nadal, que haberá 3 anos que nos deixou.

Entre tanto imos facendo os contos da leiteira, e mentres nós berramos polo aumento do prezo da electricidade noutros lugares do mundo non teñen que botar ao bandullo.

O resultado sorprendente do cumio da FAO, debe ser consecuencia do incio dos sorteos, en Roma decidiron investirse do espíritu navideño e deixarse levar por ensoños propios do que espera o gordo da lotería. O problema é que a FAO quere ser algo así coma “Loterías do Estado” e os que morren de fame, que deberían mercar uns décimos, non teñen con que mercar a súa participación.

A proposta estrela deste cumio foi a de tentar de reducir, á metade, o número de persoas desnutridas no mundo alá polo 2015, ¿pero poderán esperar eles?.

Desde logo moi ambiciosos non foron, e o que non fixeron axeitadamene foi cumprir co obectivo desta xuntanza, que non era outro que analizar as causas da “fame “: a crise alimentaria, ao agro mundial, e a incidencia no cambio climático.

Pero preferiron coller os boletos da lotería e soñar, a enfrontarse aos cidadáns dos seus paises, pois na situación económica actual suporía un risco para acodir ás furnas. ¿Imaxinades a Sarkozy decíndolle aos todopoderosos agricultores galos que vai restrinxir as axudas á agricultura?

Parece que anda solto un andacio de medo ou unha corrente de ultraconservadurismo que remexe no embigo por non mirar arredor…

Todos sabemos que a sequía e as malas colleitas son orixe desta crise, pero que hai outras cousas que neste cúmio só se abordaron de xeito morno, aquelo que é pura responsabilidade dos paises ricos, como a pontencialización dos cultivos agrocombustibles que sustituen aos alimenticios en paises coma Birmania.

É dunha hipocresía digna de enmarcar; está claro que todos demandamos enerxía pero o problema é cando antepoñemos o quilovatio fronte á quilocaloría.

¡Vaya exclusiva la de 20 Minutos descubriendo que Franco tuvo el pseudónimo de Jakin Boor! Llegan con casi cincuenta años de retraso. De hecho, conozco la historia desde hace muchos, y yo tengo más y curiosos datos al respecto.

Realmente Jakin Boor no era un alias literario de Franco, sino el nombre colectivo con el que él y Luis Carrero Blanco escribieron no el libro intitulado ‘Masonería’, sino los artículos pretendidamente de investigación (eso de la conspiranoia no es un invento de la ultraderecha actual) que sobre esa temática escribieron, según tengo entendido, en el periódico del régimen ‘Arriba’. Aquél libro no sería sino una recopilación de dichas columnas. Incluso me sé una de las hipótesis de la elección de dicho pseudónimo por parte de sus autores: Al parecer pretendieron tomar el nombre de las columnas que franquean la entrada a los templos masónicos …pero no acertaron del todo.

Yo encontré un ejemplar en una librería de la castiza Cuesta de Moyano de Madrid. Lo compré por 30 euros (un chollazo), y sólo tenía estropeadas las tapas, de color verde, que estaban arqueadas. Vamos, que me lo he leído, y no era más que algunos datos ya publicados sobre los masones, más los persistentes mitos, alguno lugubrísimos, que aún hoy sigue difundiendo la ultraderecha, que a mí ya me descojonan. Puede dar cuenta David de Ugarte, a quien se lo dejé.

Sobre las obsesiones del franquismo, actualmente continuada por los nacional-liberales, ya hablaré otro día.

No vayas a Afganistán, Argelia, Angola, Antigua y Barbuda, Bahrein, Bangladesh, Barbados, Belize, Benin, Bhutan, Botswana, Brunei, Burkina Faso, Camerún, Comoros, Islas Cook, Costa Rica, República Democrática del Congo, Djibouti, Dominica, Egipto, Eritrea, Etiopía, Gambia, Gaza, Ghana, Isla de Granada, Guinea, Guinea-Bissau, Guyana, India, Indonesia, Irán, Irak, Jamaica, Kenya, Kiribati, Kuwait, Líbano, Lesotho, Liberia, Libia, Malawi, Malasia, Maldivas, Mauritania, Mauricio, Marruecos, Mozambique, Birmania, Namibia, Nauru, Nepal, Niger, Nigeria, Niue, Omán, Pakistán, Palao, Panamá, Papúa Nueva Guinea, Qatar, Saint Kitts y Nevis, Santa Lucía, San Vicente y Granadinas, Santo Tomé y Príncipe, Arabia Saudí, Senegal, Seychelles, Sierra Leona, Singapur, Islas Salomón, Somalía, Sri Lanka, Sudán, Swazilandia, Siria, Tanzania, Togo, Tokelau, Tonga, Trinidad y Tobago, Tunez, autodenominada República Turca del Norte de Chipre, Turkmenistán, Tuvalu, Uganda, Emiratos Árabes Unidos, Uzbekistan, Samoa Occidental, Yemen, Zambia ni Zimbawe.

No vayas porque sus poderes públicos o practican o toleran la homofobia. En esos Estados o territorios se persigue, hasta la crueldad, a hombres y mujeres en función de cómo optan comportarse en su intimidad.

No vayas aunque seas heterosexual. La libertad también es cosa tuya.

(Vía El País)