El autor

Me llamo José-Luis Prieto, nací en Madrid en 1973, soy abogado y consultor, desde 2007, tengo familia, ingresos, vivienda y compromisos en Móstoles y La Coruña, estoy casado y soy padre de una niña. Soy demócrata y socialista libertario, por ese orden. Creo que la libertad debe ser efectiva para todos, que hay que garantizar la igualdad absoluta de derechos y oportunidades, y que el ser humano es social por naturaleza.

El blog

Desde 2002, con este blog pretendo aportar elementos para la contrapropaganda frente al nacional-liberalismo, desde una perspectiva liberal en materia social y socialdemócrata en materia económica.

Este es un cauce para la libertad de expresión, que ejerzo consciente de las limitaciones de nuestro ordenamiento.

Archivo: Julio 2008

Trala apertura

Pepe Blanco ante el 11 Congreso del PSdeGTiven que virme aos postos informáticos que a brillantísima organización do PSdeG puxo a disposición dos asistentes ao seu 11º. Congreso, por haberme fallado o meu portátil.

O caso é que terminou a parte institucional da apertura do cónclave (no que, por certo, Abel Caballero, Presidente deste Congreso, saudou ante o plenario a César Calderón como Coordinador da asociación Las Ideas), e agora a Comisión Executiva salinte está rendendo xestión.

Da apertura, houbo dous momentos vibrantísimos: un moi breve, que é o saúdo que se fixo á presenza de Isaac Díaz Pardo. Para que os foráneos saiban de quen se trata, o sintetizaré en que é un histórico do galeguismo da II República, amigo e compañeiro de Partido naquela época de Castelao. Un galeguista de esquerdas, demócrata, republicano, intelectual, realista… Por iso está aquí, honrándonos coa súa presenza.

O outro momento é a brillantísima intervención de Loli Rodríguez, a Secretaria Xeral das Xuventudes Socialistas de Galicia. foi, sixelamente, a hostia. Di César que fai moito tempo que non escoitaba a ninguén de Juventudes Socialistas falar así… e eu hei de apostillar que nin do conxunto do PSOE. A hostia. En canto publíquese o seu discurso debe converterse nun Manifesto, e eu correrei a asinalo.

A verdade é que, ao contrario que o que eu sufrín en Juventudes Socialistas de Madrid, as de Galicia son puxantes, traballadoras, ilusionantes, integradoras… unha gozada. Que pena que me pille treintañero.

Aparte de César, sempre acompañado da nosa amiga Vero, a delegación invitada da asociación Las Ideas a este Congreso intégraa tamén o xenial Carlos Hidalgo, que veu con Dani Casal. Xa coincidín por aquí con Fidel Martín e Eladio Osorio, e, como non, con Blas García (¡un 10!) e Mar Barcón, a quen non desexei sorte porque non a necesita.

Seguiremos informando.

Xa estamos aquí

Plenario del XI Congreso del PSdeGXa chegamos ao Palacio de Congresos de Santiago de Compostela, onde o PSdeG vai comezar o seu 11 Congreso. Tiven un problema co ordenador, que deixei aceso, e recalentándose, dentro do seu funda desde que saín de casa, e estou sen batería. Esperareime a que termine a apertura do Congreso para que, mentres a maioría corra a fumar, facelo eu a ocupar un enchufe. Que desastre.

Máis forza de Galicia

Este fin de semana, os socialistas galegos celebramos o noso 11º. Congreso ordinario, no que se avaliará a xestión dos órganos nacionais do Partido, votaranse as emendas á Ponencia Marco ata configurar as resolucións que rexerán a nosa acción política ata o 12º. Congreso, e elixirase a dirección do Partido para estes próximos anos.

En principio, como os anteriores Congresos ordinarios. En principio. Porque a Comisión Executiva saínte foi elixida estando o PSdeG na oposición, e a ela débeselle dirixir ao Partido cara á derrota electoral da dereita, e á hexemonía socialista na nova maioría parlamentaria. Tan só isto, que parecía imposible fai media ducia de anos, é razón suficiente para agradecer infinitamente o traballo dos compañeiros a quen no 10º. Congreso confiouse tan titánica tarefa.

Hoxe, Galicia exerce activamente a identidade propia que ansiaba. deixou de ser unha Baviera fraguista subordinada aos intereses do PP a ámbito estatal, sen ser a Galiza portuguesa que se presentaba como única alternativa. Galicia hoxe é máis Galicia que nunca, e iso é só mérito do PSdeG, que soubo evitar aos galegos as tensións con que os nacionalistas españois por unha banda, e os nacionalistas galegos por outra, pretenderon, e continúan intentándoo, romper, crispar, excluír, segmentar, enfrontar á sociedade galega.

Está no noso haber, e os socialistas galegos debemos reivindicarnos con orgullo: nin unha Galicia diluída en España, nin unha Galicia excluínte e pechada, senón aberta, integradora e autoafirmada entre o resto dos pobos españois.

En tres anos, o cambio confírmase tranquilo, pero firme.

O desafío do PSdeG tal como vai saír da asemblea deste fin de semana é engraxar perfectamente esta ferramenta que o PSOE pon ao servizo dos galegos, para que o cambio sexa irreversible, pero sobre todo para que se profunde, que aínda quedan moitas cousas por facer. O obxectivo debe ser ambicioso, e é que o PSdeG poida gobernar en solitario. E os últimos coqueteos entre os nacionalistas do PP e os do BNG obrígannos a intentar a maioría absoluta.

Levamos vantaxe aos nosos competidores. Nós somos un Partido do século XXI, fronte a un PP ancorado no pasado e un BNG de anhelos medievalistas. Somos un Partido tan transparente, sen nada que ocultar á sociedade, que nos abriremos en canle ante o resto dos galegos. Somos xente de fiar.

Síguenos!

Comienza el cambio en Móstoles

Una de las más íntimas frustraciones que me traje a Galicia cuando decidí vivir aquí es una macerante sensación de fracaso como socialista ante el hecho de que la derecha caciquil de toda la vida hubiera vuelto al Gobierno municipal de Móstoles en 2003, y el conjunto de la izquierda nos matuviéramos incapaces de derrotarlos electoralmente. Particularmente, porque Móstoles es una ciudad de trabajadores de esas que configuran el conocido como “cinturón rojo” de Madrid. Como en Móstoles tengo a mis padres y hermanos, cuando los he visitado, al pasear por aquellas calles, he recordado la tarea pendiente que tenemos el PSOE e IU en la segunda ciudad más grande de la Comunidad de Madrid, sólo superada por la capital.

La responsabilidad ha sido nuestra, porque tengo interiorizado que los electores nunca se equivocan. Hicimos durante muchos años ingentes esfuerzos por salir derrotados electoralmente, pero los mostoleños no nos dejaban. Finalmente, se cansaron de sostener ellos lo que los militantes socialistas, realmente, no queríamos. Episodios de transfuguismo entre los concejales socialistas, o el caso del 906, fueron para los ciudadanos la gota que colmó el vaso en 2003. Cuando los protagonistas de esos escándalos posteriormente, además, se hicieron con la Agrupación del PSOE de Móstoles (el del 906 como Secretario General, y el otrora tránsfuga como Secretario de Organización), los mostoleños recibieron el mensasje de que los socialistas no éramos gente de fiar, y la izquierda también perdió las elecciones de 2007.

Paz MartínEsa vergonzante Agrupación mostoleña del PSOE dio además la espalda a la compañera que, pese a tan desesperanzador escenario, decidió aceptar la petición que desde las más altas instancias del Partido se le hizo de que comenzara la regeneración ética en Móstoles, Paz Martín Lozano.

He de confesar que al principio pensé que Paz estaba loca, por aceptar dejar su cómodo escaño en el parlamento autonómico para saltar a la arena del circo romano socialista de Móstoles. Cuando, pese a ser ella la Portavoz del Grupo Socialista en el Ayuntamiento de Móstoles, la dirección de la Agrupación del PSOE móstoleño comenzó a hacerle “luz de gas” para que se rindiera, Paz resistió con su habitual sonrisa y autocontrol, sin caer nunca en las provocaciones con que se le hostigaban. Yo soy de los que le preguntó: “Paz: ¿vas a abandonar?”, deseando que resistiera, pero comprendiendo que, humanamente, hay presiones que nadie puede estar obligado a aguantar, para acabar pensando que el PSOE de Móstoles nunca tendría arreglo. Y ella respondía que no. Y confieso que en ocasiones pensaba que nos engañaba, y que ya tenía pensado rendirse.

Pero no ha sido así.

No perdió la compostura cuando la dirección de la Agrupación Socialista de Móstoles decidió no apoyar la candidatura del PSOE en las Elecciones Municipales de Móstoles, privando a nuestra candidata a Alcaldesa, Paz Martín, de los más mínimos recursos económicos, humanos y materiales. Hubo que agudizar el ingenio para salir adelante, agradeciendo el apoyo que en cambio sí se recibió de las Agrupaciones del PSOE de municipios vecinos. Qué vergüenza. Si todo el PSOE mostoleño, con todos sus medios, hubiera apoyado a Paz Martín en las Elecciones Municipales de 2007, hoy ella sería la Alcaldesa de Móstoles.

Ni tampoco perdió la compostura cuando algunas insinuaciones sobre su honorabilidad, lanzadas por “concarnetarios” (de “carnet”, que agunos sujetos no pueden ser considerados compañeros socialistas) aparecían como filtraciones calumniosas en determinados medios de comunicación. Ni cuando en base a las mismas se justificaron maniobras internas en el Grupo municipal Socialista de concejales del Ayuntamiento de Móstoles para no sólo degradarla políticamente, sino además humillarla personalmente. Ni cuando, como hacía Stalin, se le borraba de las fotos y las noticias de la web oficial de la Agrupación Socialista local.

Comienza el cambio

Ayer fue la votación de los delegados mostoleños al 11º. Congreso regional ordinario del Partido Socialista de Madrid. Por primera vez, Paz Martín se decidía a impulsar una alternativa frente al aparato local responsable de que la derecha gobierne Móstoles. Titánica misión, cuando a ella se le niega el pan y la sal y, en cambio, aquél aparato utiliza los recursos que todos los socialistas de la ciudad han creado con sus contribuciones para arrollar a parte de los mismos como una apisonadora. Porque algunos prefieren gobernar una Agrupación del PSOE a que otros del PSOE gobiernen la ciudad.

Hasta ahora, el aparato ha conseguido la unanimidad de los puestos orgánicos a elegir en el PSOE de Móstoles. Hasta ahora, porque ayer sólo ellos y la candidatura de Paz Martín superaron el 20% de los apoyos necesarios en la Asamblea de militantes para configurar la delegación de dicha Agrupación al Congreso regional.

Así que por fín hay alternativa dentro del PSOE mostoleño, lo que supone que comienza la derrota del PP en las próximas Elecciones municipales. El mérito es de Paz Martín en la medida en que ha puesto la cara para los auténticos protagonistas del cambio que comienza: los militantes que en un acto de hartazgo han ejercido activamente sus derechos contra un aparato socialista local instalado en la comodidad del Gobierno municipal del PP.

Tiembla, Parro, que Iván García ya está cayendo.

Faltaba Cink

Conozco bien personalmente a dos de los emprendedores que están impulsando Cink. No sólo son buenos amigos míos, uno de ellos de los mejores que tengo, sino que los tengo por mis referentes de cabecera en materia de marketing y economía. Y a los demás los conozco de seguir sus contribuciones a la configuración de la teoría de la web 2.0. En su conjunto son un dream team.Es difícil en esto del bussines 2.0 ser un team, un equipo, porque hasta ahora ha venido siendo un campo de cultivo de supuestos gurús individuales, impostores que teorizaban mucho pero en cuyos curricula no podían plasmar, en el apartado de “Experiencia”, ninguna que realmente hubiera sido de al menos supervivencia.

No es que yo sea un gran usuario de comercio electrónico, pero los poco de los que soy cliente lo soy con fidelidad, y huyendo siempre de divismos, sin por ello renunciar a la profesionalidad. Me gustan las empresas que, on u off-line, me tratan con respeto, sin prepotencia, con una excelente pero no acosadora atención al cliente, con transparencia, con precios justos, en alguna de las lenguas españolas que uso, en las que el protagonista soy yo. Por eso contrato mis dominios con Piensasolutions, mis hostings con Hospedaje y Dominios cuando tengo pocos requerimientos técnicos y Centro de Datos cuando necesito más.

Y en estas llega Cink, y en cuanto conozco su modelo de negocio, tengo claro que vienen a ocupar un campo que nadie estaba labrando anteriormente. En el fondo, ofrecen lo mismo que un Gabinete de Comunicación, pero orientado al mundo on-line, y tanto que especializado en las lógicas y dinámicas del mundo 2.0. Es decir: no poner banners, no, sino ser activos en el momento de emitir los mensajes a comunicar. Y con precios asequibles (¿cuanto costaría incorporar full-time alguien para ese trabajo en una plantilla?).

Quien critique el modelo, en el fondo estará jodido por no habérsele ocurrido a él antes.



Creative Commons License