El autor

Me llamo José-Luis Prieto, nací en Madrid en 1973, soy abogado y consultor, desde 2007, tengo familia, ingresos, vivienda y compromisos en Móstoles y La Coruña, estoy casado y soy padre de una niña. Soy demócrata y socialista libertario, por ese orden. Creo que la libertad debe ser efectiva para todos, que hay que garantizar la igualdad absoluta de derechos y oportunidades, y que el ser humano es social por naturaleza.

El blog

Desde 2002, con este blog pretendo aportar elementos para la contrapropaganda frente al nacional-liberalismo, desde una perspectiva liberal en materia social y socialdemócrata en materia económica.

Este es un cauce para la libertad de expresión, que ejerzo consciente de las limitaciones de nuestro ordenamiento.

Archivo: Marzo 2009

Cinco años

Hasta ahora no me gustaba La Oreja de Van Gogh.

Perdona siempre a tu enemigo: no hay nada que le enfurezca más

El título de este post es una cita de Oscar Wilde.

Dentro de un cuarto de hora (escribo esto para publicarse a las 11:15 h.) tendría un juicio contra un sujeto al que denuncié en verano, cuando se iban a cumplir seis meses de las injurias que vertió uno de sus blogs tanto contra mí como contra la asociación Las Ideas. Pero el pasado jueves retiré la denuncia:

Desistimiento de denuncia

Con mi denuncia no buscaba yo el resarcimiento de los daños y perjuicios por las injurias padecidas, y tanto es así que tenía pensado donar su importe al Grupo federal de Lesbianas, Gays, Transexuales y Bisexuales del PSOE, ya que el denunciado escribió en el mismo blog el post más execrable y homófobo que he podido leer de alguien que se autodenomine “progresista”, con perlas como que “corren malos tiempos para los heterosexuales en la política” porque “en la política las relaciones sexuales” son determinantes, por lo que en ella los hombres y las mujeres casados y separados son “una especie en extinción” que acaban convirtiéndose en homosexuales, etc.

Lo que realmente quería yo con mi denuncia era que un tercero, el de negro con puñetas o tres así en Sala, fijará las reglas del juego: que me dijera si se puede usar esa concreta injuria en contextos como en la que se me vertió. Más que nada, porque así podría dar rienda suelta al desprecio que algunos miserables me merecen, sabiendo que ello no me fuera a ocasionar perjuicio alguno. Vamos, que hasta yo habría pedido expresamente la absolución del denunciado.

Esperaré para ello a otra ocasión, ya que el caso es que, aparte de las razones que motivan mi solicitud de archivo, lo que más ha podido ha sido la “solidaridad de padre” que no oculto que tengo a mi denunciado: todo lo que tuviera que dedicar a resarcirme serían gastos de menos que dedicar a sus hijos, y sé por un lado que el hombre no anda precisamente sobrado, y por otro que, realmente, todo lo que hace lo hace por aquéllos. Sus errores son consecuencia del aínco con lo que se dedica al bienestar de ellos.

En cualquier caso, como quiero que me deje en paz, exploraré otras vías de conseguirlo.

Escrito o 24 de febreiro

Comezo a escribir este post ás 21:04 h. do martes 24 de febreiro de 2009, para programalo para que se publique ás 19:45 h. do 1 de marzo, día das Eleccións autonómicas en Galicia. A esa hora eu estarei nalgún Colexio electoral, como apoderado do PSdeG-PSOE, defendendo os intereses do meu Partido. A esa hora xa terei unha idea de quen será o Presidente da Xunta na nova lexislatura autonómica, deducíndoo dos niveis oficiais de participación que se rexistraran ao mediodía e á media tarde, tendo claro que se aquela é finalmente do 65% (fai catro anos foi do 68%) Touriño será reelixido, e se é menor do 62% a dereita retornará ao poder en Galicia.

Cando se publique este post, faltará só un cuarto de hora para saber cal foi esa porcentaxe final de participación, para que cada mesa electoral comece a súa reconto …e para que, puntualmente, ás 20:00 h., os medios de comunicación fagan públicos os seus sondexos, que coñecerei a través da radio, cos meus auriculares postos, ou de quen vendo os informativos reciba as miñas chamadas.

Escribo isto porque teño o convencemento de que o resultado pode ser calquera, cal-que-ra. Lévoo detectando fai días, aínda que o escriba agora, cando faltan seis días para ese momento. Aínda que o diagnóstico de resultado incerto tampouco evidencia que quen isto escribe sexa un lumbreras: O PSdeG e o BNG animan á participación, e a dereita política, mediática e social estimula o espantallo do “todos os políticos son iguais” para animar a abstención …a abstención dos demais, claro, que os seus votarían ata a unha bicicleta, con tal que fose do PP.

Se escribo isto é porque teño unha reflexión que non quero exteriorizar a touro pasado, porque entón veríase como facilona, interesada e oportunista ou polo menos sospeitosa. É unha reflexión breve, brevísima, que cando escribo isto resérvome (ao final direi por que), pero que hoxe trasladarei, literal e completa, e en castelán, aos meus compañeiros de Las Ideas para facerlles dar fe da miña sinceridade, pedíndolles, iso si, que, como coas notas de prensa embargadas, cálenlla ata a súa publicación.

O caso é que se o PP alcanza a maioría absoluta de deputados no Parlamento de Galicia (a posibilidade que máis contemplo cinco días antes das eleccións, cando escribo isto), pero tamén se non sucede (posibilidade para min minoritaria que, en calquera caso, creo que se daría por entre pouca ou poquísima distancia), constátase un fracaso do Goberno de coalición entre o PSdeG e o BNG: Non pode ser que, co obxectiva e realmente ben que se gobernou para a maioría social en Galicia, non sexamos capaces de rebaixar o chan electoral da dereita e elevar o noso teito, que a día de hoxe, cando faltan cinco días para a votación, están tan parellos.

Algo fixemos mal cando, segundo unha enquisa do pasado domingo, dun medio pouco sospeitoso de responder aos intereses do caciquismo galego, o 63% dos galegos queren un cambio político. Non me lanzo a engrosar as filas de ningunha eventual corrente crítica do socialismo galego porque teño o convencemento sincero e persoal de que Galicia avanzou nestes catro anos de Presidencia de Touriño moitisimo máis que todos os das Presidencias de Fraga …pero unha de dúas, ou de tres: ou non soubemos transmitilo, habéndonos distanciado da nosa sociedade, ou non soubemos desmontar os resortes do caciquismo social e do fraguismo político, ou ambas cousas á vez.

Pase o que pase dentro de cinco días, pase o que pase un cuarto de hora despois de que este post publíquese, debemos buscar e depurar responsabilidades.

(Ah! Por que me reservo publicar esta reflexión ata pouquísimo antes da pechadura das urnas? Porque na lid non cabe o derrotismo.)



Creative Commons License