Como ás 10 da mañá se reiniciaban, no plenario, o 11º. Congreso nacional do PSdeG, efectivamente ao escribir estas liñas son case as 11 e aínda non empezou. É que en España hai tres usos horarios: o peninsular, o canario e o socialista. Que a maioría social dos españois somos progresista constátase no feito de que o horario co que a maioría funcionamos é o terceiro. Sabedores de isto, César, Vero, a miña señora, a miña nena e eu chegamos pasadas as 10:30 h.

Onte, tralo meu último post, aínda dí algunha volta máis polo Palacio de Congresos de Santiago de Compostela, onde está tendo lugar a nosa xuntanza. Aluciné. Cóntovolo:

Xeralmente, o funcionamento dos Congresos de todos os partidos políticos ten unha fase que se oculta á opinión pública, porque é onde máis encarnizanse os debates, onde alcanzan niveis políticamente incorrectos: as Comisións onde desmenuzanse os capítulos das ponencias marco. Só entran os delegados formalmente acreditados, e nin sequera todos, xa que cada un só pode acudir a aquela á que está adscrito. Pois ben: onte, aos bloggers deixáronnos entrar ás do Congreso do PSdeG.

Como di César, neste Congreso temos os bloggers unha acreditación específica, que sen ser delegados tampouco somos observadores, nin invitados, nin prensa, senón algo parecido a estas tres figuras xuntas. Eu onte quixen decatarme de como vai a “emenda pola cibermilitancia socialista galega”, e achegueime á Comisión de Estatutos. Pois nada, que me puxeron a pegatina pola que se me adscribe a devandita Comisión, e allí me colé y en su fiesta me planté.

Abofé, fun respetuoso. Non fun a hablar de mi libro pero si só a escoitar sobre aquela enmenda, e estiven calado, nun ladito, ví como terminou a cousa e saínme. E como son leal á confianza depositada, non revelarei nada do que alí díxose. Só que o ponente era o meu amigo José Manuel Lage e o defensor da enmenda que incorpora a cibermilitancia ao PSdeG o meu apreciadísimo Eladio Osorio. Eladio é un compañeiro aparentemente tímido (dixéronme que non me fíe), pero a cuxa calada labor, non só neste Congreso, haberá que deber moito no futuro a posición de vangarda que os galegos teremos no PSOE en materia de novas formas de militancia.

Por certo, que a enmenda pola cibermilitancia galega aprobouse como a presentamos desde Ames, Castro Caldelas, Esgos (da man de Lalo Gómez) e Cabanas (aquí por iniciativa de Delfín Feal), excepto no tocante á eventual creación dunha Agrupación virtual, que non cadraba co souflé aprobado a ámbito federal.

Bo. Finalmente Mar Barcón vai ser a número 3 do Partido, pero directamente en calidade de Secretaria de Organización, pasando Ricardo Varela a Vicesecretario Xeral. E alégrome polos dous. Por Ricardo, porque así se recoñece o seu traballo, que, case nada, reflíctese en “Touriño Presidente!”. Por Mar, porque é coruñesa, e esa cidade e as súas xentes aos madrileños tíranos moito (a miña esposa é do seu barrio das Conchiñas); é unha muller supertraballadora, hiperactiva diría, accesible, sinxela, intelixente, proveniente dos movementos sociais… recórdame aos compañeiros de Fuenlabrada, que tendo o mesmo perfil arrasan sempre nas eleccións municipais. Digo eu que algo terá o viño cando o bendín… ou segundo que formas de traballar cando os cidadáns protéxenas reiterativamente nas urnas.