Comezo a escribir este post ás 21:04 h. do martes 24 de febreiro de 2009, para programalo para que se publique ás 19:45 h. do 1 de marzo, día das Eleccións autonómicas en Galicia. A esa hora eu estarei nalgún Colexio electoral, como apoderado do PSdeG-PSOE, defendendo os intereses do meu Partido. A esa hora xa terei unha idea de quen será o Presidente da Xunta na nova lexislatura autonómica, deducíndoo dos niveis oficiais de participación que se rexistraran ao mediodía e á media tarde, tendo claro que se aquela é finalmente do 65% (fai catro anos foi do 68%) Touriño será reelixido, e se é menor do 62% a dereita retornará ao poder en Galicia.

Cando se publique este post, faltará só un cuarto de hora para saber cal foi esa porcentaxe final de participación, para que cada mesa electoral comece a súa reconto …e para que, puntualmente, ás 20:00 h., os medios de comunicación fagan públicos os seus sondexos, que coñecerei a través da radio, cos meus auriculares postos, ou de quen vendo os informativos reciba as miñas chamadas.

Escribo isto porque teño o convencemento de que o resultado pode ser calquera, cal-que-ra. Lévoo detectando fai días, aínda que o escriba agora, cando faltan seis días para ese momento. Aínda que o diagnóstico de resultado incerto tampouco evidencia que quen isto escribe sexa un lumbreras: O PSdeG e o BNG animan á participación, e a dereita política, mediática e social estimula o espantallo do “todos os políticos son iguais” para animar a abstención …a abstención dos demais, claro, que os seus votarían ata a unha bicicleta, con tal que fose do PP.

Se escribo isto é porque teño unha reflexión que non quero exteriorizar a touro pasado, porque entón veríase como facilona, interesada e oportunista ou polo menos sospeitosa. É unha reflexión breve, brevísima, que cando escribo isto resérvome (ao final direi por que), pero que hoxe trasladarei, literal e completa, e en castelán, aos meus compañeiros de Las Ideas para facerlles dar fe da miña sinceridade, pedíndolles, iso si, que, como coas notas de prensa embargadas, cálenlla ata a súa publicación.

O caso é que se o PP alcanza a maioría absoluta de deputados no Parlamento de Galicia (a posibilidade que máis contemplo cinco días antes das eleccións, cando escribo isto), pero tamén se non sucede (posibilidade para min minoritaria que, en calquera caso, creo que se daría por entre pouca ou poquísima distancia), constátase un fracaso do Goberno de coalición entre o PSdeG e o BNG: Non pode ser que, co obxectiva e realmente ben que se gobernou para a maioría social en Galicia, non sexamos capaces de rebaixar o chan electoral da dereita e elevar o noso teito, que a día de hoxe, cando faltan cinco días para a votación, están tan parellos.

Algo fixemos mal cando, segundo unha enquisa do pasado domingo, dun medio pouco sospeitoso de responder aos intereses do caciquismo galego, o 63% dos galegos queren un cambio político. Non me lanzo a engrosar as filas de ningunha eventual corrente crítica do socialismo galego porque teño o convencemento sincero e persoal de que Galicia avanzou nestes catro anos de Presidencia de Touriño moitisimo máis que todos os das Presidencias de Fraga …pero unha de dúas, ou de tres: ou non soubemos transmitilo, habéndonos distanciado da nosa sociedade, ou non soubemos desmontar os resortes do caciquismo social e do fraguismo político, ou ambas cousas á vez.

Pase o que pase dentro de cinco días, pase o que pase un cuarto de hora despois de que este post publíquese, debemos buscar e depurar responsabilidades.

(Ah! Por que me reservo publicar esta reflexión ata pouquísimo antes da pechadura das urnas? Porque na lid non cabe o derrotismo.)